GezİP GörDÜKleriMİZ etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
GezİP GörDÜKleriMİZ etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Trilye: Hasan Abi'nin ufacık tefecik tarih dolu zeytin kokulu sahil kasabası

Mudanya'nın azıcık ilerisinde zeytin ağaçlarıyla kaplı ufak bir sahil kasabası gibi görünen Trilye aslında tarihi eskilere dayanan ve vakti zamanında Rumların yaşamış olduğu bir yer. Trilye adının nerden geldiğine dair çeşitli rivayetler var: ilkine göre Hristiyan din adamları İznik'te toplanmışlar, üç rahip başpsikopasa ter düşüp afaroz edilmiş ve bu bölgeye gelmişler. Bundan sonra bölgeye afaroz edilen üç papazı simgeleyen (tri:üç + ilya:papaz) Trilya denilmiş. Diğer bir rivayete göre ise bu bölgede Barbun balığı çok çıkıyormuş ve Trilye Barbun balığı demekmiş. 1963 yılında ise bölgenin adı Zeytinbağı olarak değiştirilmiş.


Trilye yolculuğumuz sabahın erken saatlerinde başladı. 2 saatlik feribot yolculuğunun ardından Güzelyalı'ya vardık. Güzelyalı'dan Mudanya, Mudanya'da kısa bir gezintinin ardından, karnımız iyice acıkmışken Trilye'ye ulaştık. Sahilde balıkçılar var, tercihimizi yat limanı sonundaki Taşmahal'den yana kullandık. Susamlı levrek simidi ve deniz mahsullü pazı sarma gibi yeni lezzetler denedik. Keyifli bir yemekten sonra başlasın Trilye turu...

Trilyeye gitmeden önce internetten bakıp görelim dediğimiz bir kaç yeri ararken Trilyeli Hasan Abi'nin turunda bulduk kendimizi. Hasan Abi Trilyeli bir zeytinci ve gelenlere Trilye'nin tarihini 90 yaşında vefat eden babaannesinin yaşanmışlıklarıyla birlikte anlatıyor. En başta birbirimize bakıp ne yapıyoruz bu kafilenin içinde diye düşündük ama keyifli oldu. 

Hasan Abi ile ilk durağımız kiliseden bozma cami. Trilyede uzun yıllar Rumlar yaşamış. Aya Todori kilisesi Türklerin fethinin ardından Fatih Cami olmuş.

Trilyenin en dikkat çekici bir o kadar da üzücü yapılarından biri olan Taş Mektep nihayet karşımızda. Trilye'nin okulu, yetimhanesi kaderine terk edilmiş yıkılmayı bekliyor ne yazık ki. Hasan Abi Taş Mektep önünde hafif sitemle devletin yardımda bulunmadığını söylerken bizde de suç var bakmadık diyor. Devlet buranın tadilatını belediyeye vermiş çünkü Hasan Abi'ye göre halkın okuyup bilinçlenmesini istemiyorlar. Hasan Abi kafilenin alkışını aldıktan sonra yola devam ediyoruz.


Daracık sokakları, Rumlardan kalma eski evlere bakarak bir bir gezdik. Hasan Abi zamanında Rumlarla mutlu mesut yaşadıklarını anlatıp bizi o zamanlara götürdü.


Trilye'den ayrılmadan önce bir de tepeden bakalım dedik ve Çamlı Kahve'ye çıktık. Manzaraya karşı soğuk bir gazoz içerek yorgunluğumuzu attık gitti.


Trilye'de gün sona eriyor. Trilye çarşısına uğrayıp hediyeliklere bakıyoruz ve Trilye'nin lezzetlerini yanımızda götürmek için köylü pazarına uğrayıp yöreye özgü kırma zeytin ve zeytinyağımızı alıyoruz.


Güzel bir pazar günü daha geride kaldı, iş başı yapmak için İstanbul'a dönüş vakti geldi.

Knidos: Bir yanımda Ege, bir yanımda Akdeniz...

Meşhur Knidos, Datça'ya gelmişken merak edilen yerler arasında. Çok özel bir konumu var, Datça yarımadasının en ucunda bir tarafında Ege Denizi diğer tarafında Akdeniz.Yok böyle bir yer...

Tarihi kalıntılara bakarak geçiyoruz. Kavurucu güneş altında kazı yapan üniversiteli gençler kazı alanına yaklaşmamıza pek izin vermiyorlar.
Kazı haricinde de başka kimseler yok zaten burada. Genelde insanlar teknelerini mis gibi suya demirlemeyi tercih etmişler.

Biz toplu taşıma sakini olarak, buraya kadar geldik denize girip serinleyelim deyip Knidos sularında biraz yüzdükten sonra Knidos'a hoşçakal diyoruz ve Datça'ya geri dönüyoruz.

Datça:Badem ağaçlarıyla bezenmiş bükler diyarı

Yaz geliyor ve bu yaz nereye gitsek düşüncesi sarmıştı yine. Rotamız Datça. Yolu biraz uzun ve zahmetli olsa da bolca dinlenmeye gidiyoruz, tüm yorgunluğumuzu atmaya değer dedik, iyi ki de demişiz. Geçen yaz Kaş'ı çok beğendikten sonra ister istemez Kaş ile kıyaslıyordum. Turkuaz denizi, tertemiz havası ve bolca huzuruyla gönlümüzü fetheden yerler arasına girmeyi başardı.
Gitmeden önce kalacağımız yeri ayarladık. Benim butik otel takıntımdan dolayı Alman bir bayanın işlettiği Villa Tokur otele rezervasyonumuzu yaptırdık. İyi güzel aynı fotoğraflardaki gibi de gittiğimizde gördük ki Datça'da şehir merkezinde denize giriliyor ve bizim kaldığımız otel 15dk yürüme mesafesinde. Kısa bir süre olsa bile her gün sabah akşam bu yolu yürümek anlamsız. Yürüdüğümüz yoldaki köpekler nedeniyle gece karanlıkta yürüme şansımız da olmuyor, Eray beni mi tutsun köpekleri mi belli değil derken ertesi gün hemen bir Apart Otel'e yerleştik. Aydeniz Apart, temiz bir aile işletmesi, çarşının içinde, denizin dibinde, değmeyin keyfimize :)

Datça'da ne yapılır derseniz, gündüzleri ister her gün bir büke gidip ister merkezde bol bol denize girilir, akşamları çarşıda volta atılır, incik boncukçulara bakılır, sahilde oturup yenilir içilir. Huzurla geçen bir günün ardından, yarın ne yapacağım-nereye koşacağım derdi olmadan derin bir ohhh çekilir.

Datça'ya gitmişken bir akşam mutlaka balık lokantasına gidin. Sahilde ayakların kuma basarak denizin dibinde rakı-balık keyfi hiç bir yerde yok bence. Fevzi'nin Yeri meşhur balıkçılar arasında, hakkını da veriyor. Datça'da en çok sevdiğim şeylerden biri gündüzleri denize girdiğimiz yerde akşama doğru şezlongların hemen toplanması ve yemek masalarının kurulması.


Gündüzleri bunaltmayan havası, akşamları hafif esintisi, havası, suyu ve henüz doğallığını kaybetmemiş olmasıyla Datça gönüllerimizi fethetmeyi başardı.

Datça'ya gelmişken Can Yücel ile özdeşleşmiş olan Eski Datça'ya ve bir yanımda Ege diğer yanımda Akdeniz'i göreceğim Knidos'a gitmemek olmaz tabi.


Kıbrıs: Girne kalesi

Tarihi bir mekanda kale gezisi yapmak olmazsa olmazlar arasında. Girne Kalesi, Girne'de ilk ziyaret ettiğimiz ve güneşin altında saatlerce gezdiğimiz yerler arasında. İlk bakışta Bozcaada Kalesi'ne çok benzettim çünkü deniz kenarına kurulmuş süper manzaralı bir kale. İçeriyi gezdikçe daha geniş ve farklı olduğunu anlıyoruz.
 

Uzun uzun anlatmadan hemen kale içerisinde değişik gördüğümüz kısımları aktarayım. Kaleyi gezerken her şey çok normaldi ta ki Lüzinyan dönemi zindanlarına gelip zindancı başını şarap içerken görene kadar.

Kıbrıs: Kapalı Maraş: Hayalet şehir

Kapalı Maraş Kıbrıs’taki en ilgi çekici yerlerden biri daha.  Eğer fırsatınız varsa mutlaka görün hatta kaçırmayın. Fırsatınız varsa dememin nedeni askeri bölge olması ve askeri personel harici girişin yasak olması. Peki biz nasıl mı girdik? Ali’nin Kıbrıs’ta askerlik yapması bizim için büyük şans olmuştu ve arabadan çıkmadan içerde 5 dk gezebilmek için bile çok zor izin aldık. Bölgeye girdiğimizde gördüklerimiz izin almak için dakikalarca dil dökmemize değmişti. Dil dökerken bir an ne diyeceğimizi şaşırıp Ali’nin Eray için emekli albay demesi en saçma bahaneydi :) o yaşta emekli albay görülmemişti herhalde.

Maraş bölgesi Barış Harekatı öncesinde en ünlü yerler hatta en ünlü tatil bölgeleri arasında yer alıyormuş. Şu an ise bunlardan eser yok. TSK ve Birleşmiş Milletler gözetiminde tutuluyor.  Buradaki askerler ve yapraklar haricinde bir hareket yok.

Yollar haricinde kalan her şey 1974 sonrası çürümeye terk edilmiş. Bölgenin sonunda yer alan ordu evine ulaşım için yollar zamana ayak uydurmuş ama diğer her şey o günkü haliyle korunuyor.

Kıbrıs: Kaçakçının mavi köşkü

Kıbrıs’ta bizi en çok etkileyen yerlerden biri olduğu için Kıbrıs anılarımıza Mavi Köşk’le başlamak istedim.

MAVİ KÖŞK, İtalyan asıllı Rum olan Paulo Paolides tarafından 1957 yılında yaptırılmıştır. Paolides Avukat olmasına karşın aslında Orta doğunun en büyük silah tüccarıdır. Aynı zamanda dönemin Kıbrıs Cumhurbaşkanı  Baş piskopos Makarios'un avukatıdır. Avukatlık mesleğini silah ticaretini gizlemek için kullanmıştır. Bu nedenle köşkü kimsenin dışarıdan göremeyeceği ancak her tarafa hakim bir mevkiye yaptırmıştır.

Kıbrıs’ta gezdiğimiz diğer yerlere göre daha uzak olmasına rağmen gitmişken mutlaka görülmesi gereken yerlerden birisi bence.
Dışarıdan hiç kimsenin göremediği ama içerden her yerin görünebildiği köşk zamanın şartlarına göre oldukça lüks ve donanımlı.

2 katlı olan köşkün 13 odası ve her biri ayrı renklerde boyanmış misafir odaları mevcut. Çocuklar için sonradan dizayn edilen sarı renkli oda raylı sistemle dizayn edilmiş.

Japonya'daki raylı sisteme bugün bile ne güzel derken 1957'de bunun uygulanmış olması şaşırtıcı...

Odaların farklı renklerde olmasının sadece ahenk olsun diye olmadığını yemek odasına indiğimizde anlıyoruz. Herkes kendi oda rengindeki masalarda yemek yiyor böylece ev içerisindeki düzen kendiliğinden sağlanmış oluyor.

                         
Havuza bakan odadaki elyaf perdeler perdeyi açana kadar oldukça normal görünüyorlar. Perde açıldığında ise havuzun şırıltısı olduğu gibi içerde. Perdeler nasıl oluyor da sesi geçirmiyor; hele ki o dönemin şartlarında, akıl alır gibi değil.

Köşkün tam ortasında antredeki konsolun üstünde duran heykelin de perdeler gibi ikinci ve yine şaşırtıcı bir fonksiyonu daha var. Heykel, köşkün ağırlık merkezinde duruyor ve en ufak sallantıda uyarı mekanizması görevi üstleniyor. 

Yine o zamanın şartlarında oldukça lüks sayılabilecek klimalar, köşk içerisinde süt havuzu ve bahçedeki havuz lükslüğü simgeleyen ana unsurlardan.


Paolides lükse düşkün olduğu kadar da sanat düşkünü. Köşkün her yerinde orijinal tablolar yer alıyor. Öyle ki odalardan birindeki Meryem Ana tablosu odanın neresinde durursanız durun ayakları, dizleri ve gözleri size bakıyor. Odada baştan başa yürüyüp acaba gerçek mi diye denemek ise biz şaşkın ziyaretçilere düşüyor.

Köşkün bir çok yerinde Paolides’in resmine rastlayabilirsiniz. Her yerde aynı resmi görünce bir insan bu kadar mı megolaman olur demeden edemiyorum.

Her odaya adımımızı attığımızda şaşırtıcı gerçekler / nesnelerle karşılaşıyoruz. Bir odada yer alan günah çıkartma köşesinde ise 7 ayrı görüş açısına sahip bir ayna yer alıyor. Bu ayna ile odanın her yeri kontrol altına alınabiliyor. Maazallah günah çıkartırken birisi dalgınlığından faydalanıp suikast girişiminde falan bulunursa…
Köşkün her yerinde ayrı bir anlam ve akıl almaz sırlar yatıyor. Köşkün içinde oldukça büyülendik, bahçeye çıkalım manzaraya bakalım derken bahçe daha büyülüymüş meğerse.
Bahçedeki bir dilek havuzu var. Havuza sırtını dönüp sol omzundan para attığında tura gelirse dileğinin kabul olacağına inanılıyor. Ya yazı gelirse diye ben dilek tutmaya korktum açıkcası :) dilek tuttuğumuzda istediğimiz bir şeyi olsun diye tutmaz mıyız? Ya istediğim şey yazı çıksaydı, ben bunu göze alamadım ama kocam bir dilek tuttu.


Dilek havuzunu geçtiğimizde ise muhteşem bir manzara bizi bekliyor. Ben manzaraya bayıldım ama buradaki asıl amaç kaçak silaları bu yolla köşke getirmekmiş.

Gelelim bahçedeki en ilginç olaya. Bahçede yuvarlak içine alınmış bir alan var. Sanki tebeşirle öylesine çizilmiş gibi duruyor ilk bakışta. Yuvarlak içinde kalacak şekilde durduğumuzda ve yönümüzü köşke çevirip konuştuğumuzda sesimiz olduğu gibi geri geliyor. Paolides burada mahkeme heyetini etkileyici konuşma provası yapıyormuş. İnanılır gibi değil. Orada ne var da ses o kadar yankılanıyor ve de o küçüçük alan nasıl tespit edildi? Bir kere deniyorum; tesadüftür deyip ikinci kez deniyorum ama bu bir tesadüf değil.
Bahçede bir de yer altında bir odaya inen merdivenler var ama orası geziye kapalı olduğu için göremiyoruz. Gördüklerimiz bize yetip arttı bile.
Paolides ‘in 1974 Kıbrıs Barış Harekatı sırasında İtalya’ya kaçtığı ve 1986 yılında bir mafya toplantısında öldürüldüğü söyleniyor.

Bu gizemli köşke bizi götürdüğü ve gezimizde eşlik ettiği için Ali'ye çok teşekkürler... Mavi köşkün önünde çekildiğimiz fotoğrafı da eklemek isterdim ama maalesef ekleyemiyorum.

Atmam atamam...

Kıbrıs dönüşünde en kısa zamanda gezip gördüklerimi sizlerle paylaşacağım dedim ama 10 gün geçmesine rağmen hala paylaşım yok çünkü hala kaybolan fotoğraf makinemizin peşinde koşuyorum.

Kıbrıs gezisi baştan sona olaylı geçti bizim için ve hava alanında fotoğraf makinesini unutarak son damgayı vurduk. tüm her şeye rağmen çok güzel olduğunu da söylemeden geçemeyeceğim.

istanbul'dan Kıbrıs'a giderken el çantamın içinde bulunan kremlerimi atmamak için gösterdiğim çabayı bu sefer de fotoğraf makinesini bulmak için gösteriyorum ama henüz bir sonuç elde edemedim.

El çantamda bulunan kremleri sıvı kısıtlamasına takılınca xray'den geçerken epey mücadele ettim hatta görevliye ben bunları "atmam, atamam" diye heyecanla bağırdığım için kocam tüm gezi boyunca bana "atmam, atamam" diye dalga geçti. Hava alanında bir pizzacıya teslim ettiğim eşyalarım 1 hafta sonunda süpriz bir şekilde bana ulaştı.

Allah sevdiği kuluna eşeğini önce kaybettirir sonra buldururmuş; şu an bir kez daha sevgili kulu olma hakkımı kullanmak istiyorum. Bir mucize olsa ve gezi fotoğraflarımızla birlikte makine bize gelse keşke.

8 yılın anısına canlı, neşeli, enerjik, romantik bir ada yakışırdı ;)

Her daim canlı, neşeli, enerjik, romantik, bozulmamış doğal güzellikleri, eşsiz tarihi zenginlikleri ile Akdeniz'de cennet bir ada olan Kıbrıs'tayız.

Beraberliğimizin 8 yılını geride bırakırken birlikte yeni güzellikler keşfetmeye devam ediyoruz. Kıbrıs dönüşünde en kısa zamanda gezip gördüklerimizi sizlerle paylaşacağım.

Herkese iyi hafta sonları,

Cunda: Ayvalık adalarının en şirini


Cunda adası Ayvalıkta bulunan irili ufaklı adalar arasında yerleşim olan tek ada. Sahil kenarına yerleşmiş balıkçılar ve cafeler, yolu dik kesen ve hediyelik eşyaların yer aldığı ara sokaklar var Cunda’da. Bu şirin adaya bir akşam gitme fırsatı bulduk.

Sahil kenarına yerleşmiş balıkçılardan yükselen kahkahalar; herkesin kendini adanın büyüsüne kaptırdığı ve derdi tasayı unutup anın keyfini çıkardığının tanığı. İnsanlar bir yana balıklar bile rakıya doyumsuz burda J
Ara sokaklarda ise sevimli hediyelik eşyaların olduğu sergileri bulabilirsiniz. Cunda hatırası küçük hediyeliklerin hepsi birbirinden rengarenk ve albenili. Hangisine bakacağını şaşırıyor insan.

Cunda bence Ayvalık’ın en sıcak ve şirin adalarından birisi. Herkes de benim gibi düşünüyor olsa gerek ki gittiğimizde hareket ve kalabalık epey çoktu.


Akşam gitme fırsatı bulduğumuz Cunda’yı gündüz gözüyle görmek de başka keyifli olsa gerek. Birbirine benzeyen ama hepsinde farklı yaşantılar olan ara sokakları bir bir gezmek başka bir zamana inşallah…

Altınova: Midilli adasına karşı…

Tatil bitti diye düşünürken yine kendimize kısa zamanlar yaratıp mesafeye aldırmadan düştük Altınova yoluna. Altınova adından da anlaşılacağı gibi uçsuz bucaksız ovaların olduğu sakin dinlenme mekanı.

Karşı sahilinde boylu boyunca Midilli Adası uzanıyor. Sanki yüzerek gidebilirim hevesine kapılıyor insan bir an. Bu hevese kapılmasının bir nedeni de aslında taşlara kadar olan kısımda derinliğin yok denecek kadar az olması. Bu durum bayanların akşamüstüleri kuş gibi taşlara tüneyip sohbet etmelerine de olanak sağlıyor J



İskele Altınova’nın nispeten hareketli olan kısmı. İskeleden bakınca deniz pırıl pırıl…
Üzerinde çeşit çeşit isimler olan tekneler iskeleye park edilmiş öylece süzülüyor tertemiz suda.


Teknelerden biri bizim olsaydı keşke, adını ne koyardık acaba, oh be iyi ki geldik derken sayılı günler geçip gitti.

Phaselis: Üç limanlı kent

Antalya’ya dönüş yolundayız ve son durağımız Phaselis.

Phaselis’in girişinde bizi su kemerleri karşılıyor. Roma Çağı’nda, uzak yerlerden bu su kemerleri ile şehre su getiriliyor ve şehir içerisinde dağıtılıyormuş.

Phaselis üç limanı barındıran önemli bir liman kenti. İki limanı birbirine bağlayan ana cadde üzerinde antik şehir kalıntıları yer alıyor. Hamam, tiyatro gibi zamanın ihtiyaçlarını karşılayan yapılara sırayla rastlayabilirsiniz.


Benim antik kalıntılara karşı sanırım çok fazla ilgim yok, birbirinden ayırt edip de bu çok güzelmiş gibi bir şey diyemiyorum. Mesela antik tiyatro tüm antik şehirlerde olan bir yapı ve ben bunların hepsini aynı görüyorum nedense ama hepsinde de bir fotoğraf çekilmek gerek tabi J

Antik kentte cadde boyunca yürürken ağustos böcekleri bize eşlik ediyor. Cır cır cır cır sanki bir koro gibi, ilk gittiğinizde kulağınıza çok net gelen bu sesi bir süre sonra fark etmiyorsunuz bile.

Üç limandan birinde denize girebilirsiniz. Biz kent çarşısının sonlandığı yerde denize girmeyi tercih ettik. Deniz Antalya genelinde rastlananın aksine sığ ve incecik kum barındırıyor. Kalabalık olmaması da diğer bir güzel yanı tabi. Antalya tatilimizdeki en güzel deniz keyfi sanırım Phaselis’teydi.

Tadı damağımızda kalsın diye en sevdiğimiz yiyecekleri sona bırakırız ya -daha doğrusu ben böyle yaparım- biz de böyle kapattık Antalya gezimizi. Tatil sona erdi L

Olympos: Gençlik Ateşi

Yaz tatilimizin ikinci durağı antik Likya’nın en önemli liman kentlerinden biri olan Olympos. Likya kalıntıları arasında buz gibi akan sudan yürüyerek denize gitmek ve  ağaç evlerde konaklamanın bir arada bulunduğu yerdi Olympos.

Yaş ortalamasının 20-25 olduğunu ve bizim de 26 yaşında olduğumuzu düşündüğümüzde Olympos’a gitme fırsatını sınırdan yakalamıştık sanırım J
Portakal ağaçları arasında yer alan, aralarda deve kuşunun gezindiği, sabahları horoz sesleriyle uyandığımız gençlik kampını andıran ağaç evlerde kaldık. Deve kuşu yemek saatinde çatıya çıkıyor ve sanki yemek başladı dercesine ötüyordu sürekli. Deve kuşunun uçtuğunu ilk kez gözlerimle görmüştüm J Akşam uçan bu deve kuşu sabahları adeta şov yapıyordu. Rengarenk tüylerini öylesine açıyordu ki hayran kalmamak elde değildi.


Likya kalıntıları arasından geçip buz gibi akan suya ayaklarımızı sokarak denize ulaşıyoruz. Tarihin denize açıldığı kapı benzetmesini yapmak uygun olsa gerek.


Hem sıcak hava hem de sıcaktan bunalınca kendini buzzz gibi akan dereye atabileceğin bir yer burası. Midyeci tüm midyeleri önüne bırakıp gittiğinde kendini midyelerden sorumlu hissetmen de cabası :)

Olympos akşamlarında da gençlik ateşi kaynıyor. Olympos’un meşhur diskosu en çok tercih edilenler arasında ama biz evli bir çift olarak pek kendimize uygun bulmadık J, canlı müzik eşliğinde içkilerimizi yudumlayabileceğimiz ve en önemlisi konuştuklarımızı duyabileceğimiz bir mekanda oturmayı tercih ettik.

Olympos'a kadar gelmişken Yanartaş'a gitmemek olmaz tabi. Yanartaş'ın kendime has özelliği doğal gaz çıkış olması ve bu gazın sürekli yanmasıdır.

Yanartaş'a hava karardığında gidin, gündüz anlamı olmaz önerileri üzerine bir akşam yemek sonrası Yanartaş'a gitmek üzere yola çıktık. Gidene kadar akla karayı seçtik aslında. Yollar tam bir dağ yolu, sürekli viraj ve bir süre sonra yollarda kimsecikler yok. Bizden başka bir araba daha gördük mü Yanartaş'tan dönüyor diye yorumluyoruz :) Yol boyu merakla gittik. Bu kadar yolu çektik göreceğimiz şeye değse diye düşündük. Ve sonunda Yanartaş'a geldik. Arabadan inmekle geldik zannetmiştim ama bir kulvar daha varmış. Tavsiye üzerine aldığımız el fenerimizle başladık dağa çıkmaya. Sağolsun Kültür Bakanlığı iyi kötü de olsa merdivenleri yapmış ama ışıklandırma sıfır (daha sonra sorduğumuzda dokuyu bozmamak için yapılamadığını belirttiler). Görmeyip az daha sağa yürüsem uçurumdan yuvarlanacağım nerdeyse. Yaklaşık 1km tırmandıktan sonra merak iyice arttı. Göreceğimiz her neyse çok güzel olmalıydı; ancak o zaman "değdi" diyebilirdim. Terden suya battık, dizlerimde derman kalmadı. Ve ufukta el fenerinden başka bir ışık daha göründü. Yanar taş karşımızdaydı.


Benim bir adım atacak halim daha kalmamıştı. İlk yanan taşın yanında fotoğrafımızı çekildik ve 5 dk. durup dinlendikten sonra iniş yoluna koyulduk. değdi mi derseniz, bir kere görmek için değer ama ikinciye pek gideceğimi sanmıyorum :)


Gündüzüyle gecesiyle baştan sona enerji dolu 2 gün bizi üniversite yıllarımıza götürmeye yetip arttı. Gençseniz veya genç hissediyorsanız Olympos'u yaşamanızı tavsiye ederim.

Adrasan: Dere kenarında huzur

Yaz tatilimizde her şey dahil konseptine girmeyen, kendimizce gezebileceğimiz, gürültüden ve şehir kamaşasından uzak bir gezi planladık. Antalya'da annemlerin yanında kaldıktan sonra arabayı alıp Kemer tarafına yola çıktık. İlk durağımız Adrasan...


Adrasan merkez ve dere tarafı diye iki bölgeden oluşuyor. Biz dere üzerine kurulu otellerde konakladık.

Dere üzerinde kurulu sedirlerde yemek yemek, derede gezen ördeklere ekmek atmak, dere üzerindeki hamakta sallanmak ve ayakların donana kadar çıplak ayak derede yürümek süper keyifli.
Dere boyunca anne ördeğin peşinden giden yavru ördeklere rastlamak mümkün. Nasıl da peş peşe gidiyorlar, sürüden ayrılanı kurt kapar korkusuyla hiç biri etrafına bile bakınmıyor sanki. Kimileri usulca birbirine yanaşıyor arada :)


Çevresi çam ormanlarıyla çevrili bir koy Adrasan. Sahil yarı çakıl yarı kumdan oluşuyor. Adrasan’ın merkez tarafına gittikçe sırf kum sahil bulabilirsiniz.



Denizde ayağımın bastığı yerlerde aylak aylak yüzmeden durmama küçük balıklar pek müsade etmiyor. Durduğum anda bacaklarına saldırı başlıyor sanki. İğne gibi batıp batıp kaçıyorlar. Balıklara böyle yaklaştığıma bakmayın denizin dibinde bir sürü balığı izlemek ve başarılı olamasak da yakalamaya çalışmak çok eğlenceli.

Adrasan'da geçirdiğimiz iki gün sonrasında tümüyle huzura erdiğimizi fark edip biraz da hareket olsun diyerek Olympos'a gitmeye karar verdik. Tatil öncesi Adrasan'ın sessiz sakin; Olympos'un da hareketli ve eğlenceli bir mekan olduğunu duymuştuk ama iki günde bu kadar huzura kavuşacağımızı düşünememişiz :)

Bozcaada: 1. evlilik yıl dönümümüzün şahidi

Hem kısa bir hafta sonu kaçamağı hem de 1. evlilik yıl dönümümüzü kutlamak için Bozcaada’ya gittik. Tatile çıkan çocuklar gibi heyecanlı olan kocam ve ben daha adaya ayak basmadan mutluluktan uçuyorduk.

Adaya ayak basar basmaz eşyalarımızı otele bırakıp güzel bir kahvaltı yaptıktan sonra adanın en popüler plajlarından biri olan Ayazma Plajı’na gittik. Turkuaz renkli deniz ve incecik kum bizi kendine hayran bırakmaya yetmişti. Deniz suyunun hafif soğuk olması ise adanın her anını yaşamak için zinde kalmaya yarıyordu :)

Gündüze son noktayı koymak ve Ege Denizi’nin pırıl pırıl sularına batan güneşi izlemek için adanın batı burnuna gittik. Bir tarafta Ege Denizi, diğer tarafta rüzgar gülleri ve fener varken güneş bile bir başka batıyordu. Hele bir de kocamla gün batımını seyretmek daha başkaydı.

Gündüze son noktayı koyduktan sonra sıra, limanda rakı-balık keyfine gelmişti. Hafif rüzgar esintisi ve deniz manzarası eşliğinde günü keyifli noktalamıştık.

Yeni günün sabahında ilk iş adanın merkezinde ve denizin dibinde duran ihtişamlı kaleyi ziyaret etmekti. Bozcaada kalesi diğerlerinden başkaydı sanki. Kalenin bulunduğu konum, cazibesini artırmakta en büyük etkendi.


Deniz kıyısında kaleyi görünce, kendimizi o zamanlarda hissedip bol bol fotoğraf çekildik.
Adaya gelip de şarap tatmadan gitmek olmazdı tabi. Birbirinden güzel Bozcaada şaraplarından tattık. Yanımızda götürmek ve hediye etmek üzere adaya özel şaraplardan aldık.


Ada sokaklarına izimizi bırakmak için adanın daracık ama ilginç mimariye sahip evleriyle dolu olan sokaklarında gezindik. Rum mahallesinin ara sokaklarında yer alan restoranlardan birinde yemeğimizi yedik.


Ne güzeldi burda hayat, insanın ömrünü 20 yıl uzatmaya yetecek kadar huzur dolu.
Bozcaada’nın boz topraklarının ardında yatan pırıl pırıl deniz, uçsuz bucaksız bağlar, deniz manzaralı Bozcaada kalesi ve rüzgar güllerinin eteğinde gün batımını izlemek boz olan bu adaya hayran kalmamıza yetip artmıştı.

Dolu dolu geçirdiğimiz iki günün ardından İstanbul’un karmaşasına dönmek üzere ayrılma vakti gelmişti. Bir daha gelmek üzere ve keyifle döndük adadan.

1. evlilik yıl dönümümüzün şahidi de Bozcaada oldu. Ada gibi güzel ve huzurlu nice senelere...